ناخنك يا پتريژيوم (pterygium)
ناخنک چشم یک ضایعه مثلثیشکل است که از ملتحمه (بافت نازک سطح سفید چشم) به سمت قرنیه رشد میکند. این ضایعه ناشی از رشد خوشخیم بافت پیوندی و عروق خونی ملتحمه است.
در مراحل ابتدایی، ناخنک به صورت یک ناحیه سفیدرنگ ظاهر میشود و بهتدریج به سمت مرکز قرنیه پیشروی میکند. بهعلت وجود رگهای خونی فراوان، رنگ آن معمولاً صورتی یا قرمز است.
علائم ناخنک
- سوزش و خارش
- چشم قرمزی و اشکریزش
- کاهش دید در موارد پیشرفته
- ایجاد آستیگماتیسم حتی در ناخنکهای کوچک
در مواردی، ناخنک آنقدر بزرگ میشود که تا وسط قرنیه پیشروی کرده و جلوی دید را میگیرد.
عوامل مؤثر در ایجاد ناخنک
اشعه ماوراء بنفش (UV): در معرض بودن طولانی مدت آفتاب
باد شدید و گرد و غبار: تحریک مزمن چشم
پیشگیری: استفاده از عینک آفتابی و کلاه لبهدار برای افرادی که در محیطهای پرنور و گرد و خاک کار یا زندگی میکنند، توصیه میشود.
درمان ناخنک
درمان اصلی ناخنک جراحی است. با این حال، در برخی موارد احتمال بازگشت آن وجود دارد.
اگر در حین جراحی فقط ضایعه برداشته شده و سطح زیر آن بدون پوشش رها شود، در حدود ۸۰٪ موارد احتمال عود وجود دارد. اما در روشهای جدید، سطح زیر ضایعه با بافت پیوندی (گرافت) پوشانده میشود تا احتمال بازگشت کاهش یابد.
روشهای جراحی ناخنک:
1. جراحی اتوگرافت ملتحمه (CAG)
در این روش، بخشی از ملتحمه چشم خود بیمار از ناحیه سالم جدا شده و در محل ضایعه قرار داده میشود.
2. جراحی با پرده آمنیوتیک (AMT)
در این روش، از پرده آمنیوتیک (جفت نوزاد تازه متولدشده) استفاده میشود که پزشک آن را از بانک بافت تهیه میکند. این روش برای پوشاندن ناحیه آسیبدیده و کاهش احتمال عود مفید است.
